همیشه همه چیزها ی پیرامون خود را ورای جنس و جنسیت دیده ام . همیشه همه ی موضوعات ،مشکلات ، بحران ها را جدای از جنس ها دیده ام . همیشه اعتقاد داشته ا م فقر ،جنگ ،ویرانی ، بی عدالتی زنها و مردها را ازرده است . البته با ضریبهای متفاوت ولی هرگز هیچ کدام ا ز تباهی ها رهایی نداشته اند . انسانها جدای از جنسیتشان رنج می برند . دلشوره و نگرانی دارند . جدای از جنسیتشان اضطراب دارند و سرگشته اند . وقتی گفت می ترسم جانم لرزید . ترس از چه ؟ می ترسم نگاه دیگری برتو باشد . تمنای دیگری را بر انگیزی ! تمنای دیگر ی ؟؟؟ این دیگران کی خواهند اموخت قبل از

ذهن ام مشغول است . هر انجه که قبلا برایم بدیهی بوده است . دیگر بدیهی نیست . همه ی ذهنم پر شده از پرسش های بی امان . حتی ساده ترین موضوع های روزمره زندگی . چرا انچه می دانیم نمی توانیم انجام دهیم ؟ چرا بین انچه که می خواهیم و انچه انجام می دهیم دره ای فاصله است ؟ چرا انچه که می دانیم درست است و باید انجام دهیم ؛ با انجه که می کنیم نزدیک نیست ؟ چرا آگاهی های ما حتی نمی تواند قضاوت ما را انسانی کند ؟ چرا صدافت و راز داری را ستایش می کنیم .ولی در رفتارمان نه صادقیم و نه راز دار ؟ جرا با اینکه در جمع زندگی می کنیم ولی هم چنان فقط خود را می بینیم و بس ؟ چرا ؟ ...

سر چهار راه رسیدم شماره چراغ قرمز عدد 132 رو نشان می داد . همیشه اوضاع این چهارراه همین بود چراغ قرمز 133 یا 140 و رنگ سبز 12 ثانیه . یعنی 4 یا 5 بار چراغ سبز و قرمز می شد تا بتونی از چهار راه رد شی. خوب سرم رو با گوشی ام گرم کردم می دونستم حالا حالا ها سر جام هستم از روبرو پسر نوجوانی با یک کارتون جعبه دستمال کاغذی به سمت ماشین می امد . خوب سرم رو بیشتر در گوشی فرو بردم . نمی خواستم بیاید و با التماس ازم بخواهد که چیزی بخرم . یه تقه ای به شیشه زد و من بدون اینکه سرم رو بالا بیارم ؛ بازم با گوشی ام سر گرم بودم . مثل فروشنده های دیگه سر چهار راه ها سماجت نکرد و راه اف

جمعی خمیری ، سنگین ،فشرده که ارام و کند حرکت می کند .

حرکتی به راست و چپ ،بالا و پایین حرکتی ناخواسته و کور .

این جمع از خود شوری ندارد . گاهی اشتیاق به چیزی پیدا می کند ولی قبل از شروع متوقف می شود .

این جمع ترجیح می دهد نظاره گر باشد و بی وقفه حرف بزند . چهره ای هوشمند و با وقار به خود می گیرد و حرفهایی را که بارها و بارها گفته است مجدد تکرار می کند.

حرفهایی که شور زندگی را در خود خفه می کند . همه ی درها را به خود می بندد.

دریچه هایی کوچک ،راه هایی کور ،زیر گذر هایی نا پیدا ،کوره راه هایی تاریک ،

اگر بالا بیایی و همه جا را نور پر کند ، راهت را گم نمی کنی ؟ خودت را فراموش می کنی و نمی بینی .

تنها در کوره راه های تنگ خود را می شناسی .

فقط یک پنجره برای تو کافی است تا ببینی . اگر پنجره ها یی باز شوند و تو از انها نگاه کنی ، همه چیز را گم می کنی و محو می شوی . خود را گم می کنی .

گم شده در کوره را ه های بی پایان

محو شده در هیاهوی خیابان

پنهان شده در پستو ها

رگهای تن کش پیدا کرده اند ؛جار ی شده اند . این تن ؛ این تن در هست خود نیست شده است .

چقدر بيهوده انتظار دارم هر كسي خودش باشد . بيشتر ما از خودمون راضي نيستيم و خودمون رو دوست نداريم . براي اينكه رضايتي از خودمون داشته باشيم تمام تلاشمون رو مي كنيم تا تاييد ديگران را بگيريم . كرفتن تاييد ديكران يعني پذيرفتن خود . خودمون رو به اب و اتش مي زنيم . خودمون رو مي پيچونيم ، بالا و پايين مي بريم تا پذيرفته شويم. تا تاييد شويم . انقدر در اين بازي تلاش مي كنيم تا اينكه انجه نمايش مي دهيم چيزي مسخره و دلقك وار است . نقابهاي كوناكون. بر چهره و رفتارهامون مي زنيم . اين دلقك مسخره چقدر از ما دور و غريبه است . اين غريبه گاه شبيه يك غول بي شاخ و دم. مي شود

انها محل خود را ترک کرده اند . نمی دانند چرا ؟ فقط دیگر ان جا را دوست ندارند . هیچ چیز جذابی را نمی یابند .

می خواهندجای دیگری را ببیند . فقط می خواهند جای دیگر ی باشند . افراد دیگری را ببیند .

بودنشان را حذف کرده اند . جای دیگر ،تعلق دیگر ،یا جذابیتی جدید .

ای کاش غیر از افرادجدید نگاه و زندگی جدید را بیا بند .

ماهی سیاه کوچولوهم محل زندگی اش را ترک کرد او دنبال ز ندگی دیگری در جای دیگر رفت . همه افکارو رفتارش تغییر کرد ؟

اگر همه سکوت می کردند چه می شد ؟ اگر فقط نگاهت ، دست ها و پاها کار می کردند چه می شد ؟

اگر لازم نبود از کلام استفاده کنی . اگر لازم نبود توضیح دهی . اگر لازم نبود گله کنی .

اگر همه جا را سکوت فرا می گرفت چه می شد ؟ چقدر صلح و ارامش حاکم می شد . اگر فقط با نگاه ارتباط می گرفتی .

ای کاش ما هیچوقت حرف زدن یاد نمی گرفتیم .